Op de kruising staat een grote tafel met zitelementen eromheen. 
Tafel: Het tafelblad is een plaat met een textuur van iets uit de buurt, 
namelijk de oude verweerde toplaag van de oude asfaltweg die ernaast ligt. 
Dit tafelblad wordt uitgevoerd in donkere  polyesterbeton. 
De plaat heeft een ietwat grillige contour en is 240 x 500 cm. 
Het oppervlak ligt dan ook niet horizontaal  maar ‘beweegt’ net zoveel 
als de toplaag van de oude dijk.
Zitelementen: De zitelementen zijn polyethyleenbuizen met een zitting in 
dezelfde structuur als het tafelblad. De zittingen zijn van dezelfde polyesterbeton 
als het blad. In dit spul kun je naar wens allerlei toeslagstoffen verwerken. 
Als je het zaakje straalt, komen de toeslagstoffen (grind e.d.) aan de oppervlakte.
Zo kan je een kleur bepalen die blijvend is.
Er staan meerdere zitelementen. Dus niet alleen “aan tafel” maar ook verderop. 
Zelfs aan de overkant van de weg staan enkele zitelementen. 
Bij de tafel staan bijvoorbeeld ook zitelementen  welke kijken richting plan Tureluur. 
Aan de zuidzijde van de tafel staan ook enkele zitjes los van de tafel. 
Dit zijn gewoon  picknickpoefs die het talud naar beneden een beetje volgen. 
Op die poefs kun je alle kanten uitkijken en heb je bijvoorbeeld een mooi 
uitzicht op de inlaag. De zitelementen aan de overkant van de kruising staan in de 
berm, net als diagonaal over de kruising. Het is een van mijn topics om letterlijk 
verder te gaan, ogenschijnlijke grenzen over te stappen en zo een weefsel te 
maken van in dit geval alle elementen van een beeld. Zo ook hier, het gehele beeld
komt als een organisme op allerlei plekken terug. Zo neemt de picknickplek 
de ruimte in beslag alsof het er gegroeid is.